از آرزویش ...

تعلیمِ رانندگیگمون کنم ۱۹ سالم بود که با رفیقم میرفتم تعلیمِ رانندگی، مربیمون اعتقادی به آموزش توی کوچه و پس کوچه نداشت و اکثرا میرفتیم کمربندی یا جاهای شلوغ،همیشه هم یک فلاسکِ آبجوش همراهش بود و یکی از آرزویش ......

آجر به آجرش را باور داشتم و نمیدانستم این دیوار، دیوارِ مخروبه ایست !
هرگز گمان نبردم آوارش را اسفند ماهی بر اعتمادم فرو می ریزد که چشم انتظار بهارم...

مونا فرّخی

از آرزویش ......

ما عشق را ، داستانی ایده آل خواندیم و
در نهایت به آن لعنت فرستادیم ...
بارها به اشتیاقش اشک ریختیم ،و گاهی از رذالت آن، به تمام باورهایمان ناسزا گفتیم ...
روزی به وجودش بالیدیم و روزی آن را نفی کردیم ...

عشق سرانجام تمام معادلاتمان را برهم میزند و با نیشخندی دور میشود ...

مونا فرّخی

از آرزویش ......

فراموشی
پوسته ی شکننده ایست !
به تلنگرِ خاطره ای ،فرو میریزد
حاشا نمی کنم تو را ،
که فراموشی
نجاتم نخواهد داد ...

مونا فرّخی

از آرزویش ......